E-mail
Reisverslag 2015

Ria en Luc Westerbeek zijn voor de Stichting Ikusasa opnieuw in Zuid-Afrika op bezoek geweest. Dit financieel adoptieproject voor kinderen in Johannesburg en Soweto loopt goed. “Door de jaren heen is er een vast ritme gekomen, zodat wij weten hoe alles werkt en ook in Zuid-Afrika weten ze dat”, vertelt Ria Westerbeek na terugkeer in Nieuwegein.
In Soweto gaat het perfect en bij het Coronation Training Center loopt het al jaren goed. In Johannesburg zou het volgens Ria wel iets beter kunnen, maar daar kampen ze met wisselingen in het team van maatschappelijk werkers. “Dan komen er weer nieuwe mensen die het allemaal nog niet precies weten. We hebben opnieuw alle regels op papier gezet en uitgedeeld om hen op de hoogte te brengen. Het probleem is wel eens dat je alles door een Europese bril bekijkt. En dat moet niet. Je moet het ook wel eens van de andere kant bekijken”.
Ria en Luc hebben het dit jaar wat rustiger aan gedaan. Ze hebben zich steeds afgevraagd wat belangrijk voor het project was. “En dat gaf wel meer rust. Voorgaande jaren nam ik altijd alles aan en deden we alles voor iedereen. Dat was niet altijd voor het project, maar soms wel voor de mensen daar. Dan ging ik bijvoorbeeld mee naar het ministerie van onderwijs om voor elkaar te krijgen dat er meer personeel op een school kan worden aangesteld. Nu stond het project op de eerste plaats”.
2015-1De eerste week van hun bezoek hebben Ria en Luc in Johannesburg de MES, de partner van Ikusasa, bezocht. Ze ontmoetten heel veel kinderen uit Johannesburg en Soweto. Ria controleerde de papieren of alles in orde was en stelde vast of een kind naar school gaat. De kinderen van Ikusasa kregen dan een schooluniform, schoolboeken en alle andere benodigdheden voor school en ook leuke mutsen met het embleem van de stichting. Intussen maakte ze foto's van de kinderen en sprak ze met hen.
Kinderen die Ria niet had gesproken, ging ze in de tweede week opzoeken. “En soms waren kinderen nog niet op school, bijvoorbeeld omdat ze ziek waren of met vakantie. Ze zijn meestal bij familie in een andere provincie op bezoek en staan er niet bij stil dat ze ook terug moeten. Dat kost geld en dat hebben ze niet. De ouders wachten tot 1 februari, omdat ze dan ze hun toelage krijgen, zoals kinderbijslag, en weer geld hebben om terug te reizen. We waren dit jaar nogal vroeg in Zuid-Afrika en verscheidene kinderen waren daardoor nog niet aanwezig”.
Een groep kinderen van Ikusasa was geslaagd en anderen waren verhuisd, heel vaak omdat bijvoorbeeld een ouder ergens anders een baan had gekregen. Ook komt het voor dat ze de huur niet meer kunnen betalen, naar familieleden verhuizen en dan bij elkaar gaan wonen. “Er was dit jaar maar één meisje dat zwanger was en was gestopt. Vergeleken met andere jaren was dat wel positief, maar eentje is ook nog te veel”, zegt Ria.
Leuke ontmoetingen waren er ook. Een meisje dat in het Lufunonihuis heeft gewoond, heeft een kind van acht jaar en woont nu zelfstandig. Ze heeft ook een baantje: een soort patat/snoepkraam en Ikusasa gaat haar kind nu ondersteunen. Een andere oud-pupil is geslaagd en helpt veel bij MES en weer een ander kwam speciaal uit Swanneville om Ria en Luc te zien (dik een uur rijden met de auto). Hij heeft losse werkjes en zoekt nog een vaste baan.
Veel minder leuk was een ontmoeting met een heel jong meisje, Ashley van zes jaar. “Dat is best een heftig verhaal”, vertelt Ria. Dankzij Ikusasa gaat Ashley naar school, maar ze was niet op de bijeenkomsten. Ria heeft haar toen samen met een maatschappelijk werker op school opgezocht en heeft daar ook de directrice gesproken. “Die smeekte ons 'haal dat kind uit de omstandigheden waarin ze nu leeft’. We zijn naar het huis gegaan waar Ashley woont en daar ben ik vreselijk geschrokken. Ze zag er slecht uit en vuil. Af en toe krijgt ze eten via de MES. Ashley heeft een broertje van drie jaar en een broertje van acht maanden. Als ze niet op school zit, moet ze altijd op die twee broertjes passen” .
Aanvankelijk mocht Ria niet binnenkomen. “De maatschappelijk werker had ons al gewaarschuwd, want die was al maanden bezig om contact te maken. De moeder leeft op straat en zorgt niet voor haar kinderen. Er is een stiefvader die wel naar hen omkijkt, maar hij en de huisbaas willen geen bezoekers binnen laten. Die huisbaas wil namelijk niet laten zien op wat voor manier hij zijn geld verdient”.
Ria beschrijft de omstandigheden waarin het meisje leeft. Ashley woont in een bakstenen huisje van drie bij drie meter zonder ramen, zonder elektriciteit, zonder water: een kaal kamertje met een bed zonder matras. Daar ligt die stiefvader dan op en de moeder als die er is. De kinderen slapen gewoon op de grond. Het enige licht in dat kamertje komt binnen door een heel smalle deur. Dankzij Ikusasa kan Ashley wel naar school en dan past de stiefvader op die twee kinderen.
“We hebben het meisje meegenomen naar een winkel en daar kleding, eten en toiletspullen voor haar gekocht en kleren voor haar broertjes. Dat is waarschijnlijk de reden geweest dat we naar binnen mochten, toen we de tassen met alle nieuwe spullen lieten zien. Het jongetje van drie had alleen een T-shirtje aan en de baby was niet gekleed. Het waren vreselijke omstandigheden en dit bezoek was heel emotioneel, omdat die kinderen precies de leeftijd van mijn kleinkinderen hebben”.
In het overleg met de MES is vastgesteld dat die kinderen daar weg moeten. “Daarna zat het eventjes tegen. Ashley was namelijk naar een ander gebied verhuisd en viel daardoor niet langer onder de MES, maar onder een andere organisatie. Na gesprekken wil die organisatie eerst zelf kijken of ze dit ‘gezin’ kunnen helpen. Wel is toegezegd dat de kinderen onder de verantwoordelijkheid van de MES gaan vallen en in het Lufunonihuis gaan wonen als ze uit huis worden geplaatst”.  

“Maar toen we dachten dat die drie kinderen naar het Lufunonihuis konden, kwam moeder opdagen. Anders is die in geen velden of wegen te bekennen. Wat bleek: ze krijgt een soort uitkering voor die drie kinderen en als die naar het Lufunonihuis gaan, dan gaat het geld daar heen. Op dit moment geeft die moeder daarom nog steeds geen toestemming dat haar kinderen naar het Lufunonihuis mogen. Er moet nu een procedure worden gestart om die kinderen er op een andere manier weg te krijgen. Zoiets kost in Nederland veel tijd, maar in Zuid-Afrika drie keer zoveel”. Ria maakt zich grote zorgen, want ze heeft het gevoel dat deze kinderen nu ‘tussen wal en schip vallen’. Ze blijft hierover in contact met de MES en zal blijven aansturen voor betere omstandigheden van deze drie kinderen.
Intussen is de situatie nog veel slechter geworden, want de stiefvader is vaak weg. Wanneer Ashley naar school is, past nu haar broertje van drie jaar op de baby. Dat baart heel veel zorgen, al heeft de MES beloofd dat het goed zou komen. Ikusasa heeft toegezegd dat de stichting voor kleren voor haar broertjes zal zorgen, als Ashley naar het kinderhuis gaat.
2015-2Met de medewerkers van de MES heeft Ria besproken welke kinderen zijn geslaagd zijn en welke zijn vertrokken. Een aantal pupillen is verhuisd, want de staat heeft veel nieuwe huisjes gebouwd waar een grote groep gezinnen voor in aanmerking kwam (twee slaapkamers + kamer met openbare sanitaire voorzieningen tussen de huizen in). Het valt buiten de regio van de MES en die kinderen worden overgedragen aan een andere welzijnsorganisatie. Op die manier gingen negentien kinderen uit het Ikusasa-project en kwamen er tien nieuwe in.
Na anderhalve week MES bezochten Ria en Luc de gehandicapten van het Coronation Training Center (CTC). “Dat was een beetje hetzelfde als in voorgaande jaren. Je wordt er heel hartelijk verwelkomd door de kinderen. Ook ben ik alle klassen langs geweest, heb ik een aantal gesprekken gevoerd, foto's van de kinderen gemaakt en kinderen bezocht”.
Enkele pupillen gingen niet meer naar school, maar toen Ria aangaf dat Ikusasa dan met financiële ondersteuning zou stoppen, was het resultaat dat ze toch weer naar school gingen. Voor drie kinderen werden nieuwe kleren gekocht. Eén jongen was er zo trots op dat hij die de volgende dag bij een wedstrijdje ook aantrok in plaats van zijn sportkleren.
Een deel van de speeltoestellen wordt vervangen, omdat ze te gevaarlijk waren. Luc heeft enkele toestellen nagekeken op uitstekende spijkers en gerenoveerd. Ook besteedde hij in opdracht van de directrice aandacht aan een nieuw kind tijdens het spelen buiten. Hij werd geplaagd en Luc moest op een afstandje vaststellen waarom hij werd geplaagd.  Zo had Luc ook zijn taken. “Zonder Luc zou ik dit project helemaal niet kunnen doen”, zegt Ria. “Zijn hulp (vaak op de achtergrond) is van onschatbare waarde!”.
Een glijbaan is verrot en de school koopt een nieuwe. Er zou ook een ligschommel komen waarop rolstoelkinderen kunnen liggen, maar die was te duur. Ria heeft toen ‘flink onderhandeld’ met de leverancier (‘hij was stug in onderhandelen’) en kreeg het voor elkaar dat de ligschommel voor 7000 Rand (rond € 500) voor rekening van de stichting Ikusasa wordt geleverd en geplaatst.
Het Ikusasa-project zit nu met 233 kinderen vol. Ria heeft daar nog wel eens moeite mee als ze weer in Zuid-Afrika zijn. “In Nederland zijn we rijk en ik weet dat we voldoende sponsors kunnen krijgen, maar ik moet dan toch nee zeggen om het project niet te groot te laten worden. We hebben lange lijsten met kinderen, maar we moeten een beetje opletten dat we niet meer kinderen aannemen. Anders wordt het project te groot en onoverzichtelijk. Nu is het nog te overzien, maar nee zeggen – dat vind ik ontzettend moeilijk. Dat is best wel eens frustrerend”.

 
<< Start < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Volgende > Einde >>

Rabobank rekeningnummer

anbi1132.04.124. te Nieuwegein
t.n.v. Stichting Ikusasa
IBAN:NL04RABO0113204124
BIC:RABONL2U

Zuid Afrikaanse bank

Account no.: 6239 64 44 079
Branch code: 261251
Account holder : Ydc tarr operating/ Ikusasa kids
Bank : RMB privatbank n divisie van Eerste Nasionale Bank Ltd

Alle reisverslagen

S5 Box